این پارک کنار بزرگترین دریاچه شهر یعنی "حسین ساگار"  قرار داره که من عاشق این دریاچه هستم ( به یاد زاینده رود میرم کنارش و زل میزنم به اب! )

فضای سبز پارک هم خیلی دیدنی بود پر از درختان منطقه گرمسیری!

بعد رسیدیم به کنار دریاچه و هوس قایق سواری کردیم قایق های مختلفی داره در واقع 5 نوع مختلف

1- قایق ساده : شبیه لنچ است و تا وسط دریاچه میره و از مجسمه بودا که وسط دریاچه است دیدن میکنید و برمیگرده

2- قایقی است که شبها فقط کار میکنه و دور تا دور دریاچه رو میره و وسطش یه سن داره که تعدادی زن روش در حال رقص هستند!

3- قایقی که داخلش همه وسایل تفریحی رو داره مثل رستوران و ....

دو تای دیگه رو هم نمیدونم دیگه چه فرقی دارن

ما قایق اول رو سوار شدیم که بریم مجسمه بودا رو ببینیم

تا وقتی که به مجسمه رسیدیم 10 دقیقه طول کشید بعد هم که عکس گرفتیم و برگشتیم

 

این دریاچه هم داستان جالبی داره

حسین ساگار یک دریاچه طبیعی نیست دریاچه ساخت دست بشر است

یه رودخونه از وسط حیدراباد رد میشه که قدیم فقط رد میشده بعد تصمیم میگیرن که این دریاچه رو درست کنن که اب رودخونه به دریاچه بریزه دریاچه خیلی بزرگی است و ساختش   30 سال طول کشیده و موقعی هم که میخواستن مجسمه بودا رو وسطش بزارن یکبار مجسمه می افته که نمیدونم یه تعداد زیادی از کارگرها میمیرن! و برای چند سال کار متوقف میشه و بعد دوباره میسازنش و حالا این شده که ما میبینیم !

دور این دریاچه یک خیابان هست به نام مسیر گردنبد که اگه از بالا نگاه کنید واقها مثل یک گردنبند برای دریاچه است

و مهمترین مراکز تفریحی شهر در اطراف این دریاچه و مخصوصا در این خیابون هستن!

اینم چندتا عکس دیگه :

 

 نقوش روی قسمت پایه مجسمه بودا :

 

 

 

دریاچه و مجسمه از دور :

 

 

 

ساعت جلوی درب ورودی پارک :

 

این مهمونی از طرف مسئول دانشجویان خارجی دانشگاه برای دانشجویان خارجی هر سال همین موقع برگزار میشه

پارسال به من خیلی خوش گذشت و اتفاقا متوجه شدم که توجه یکی از خبرنگارها رو خیلی جلب کردم! بعد هم دیدم که این خبرنگار مدام اطراف من میچرخه و عکس میگیره  ولی از اونجایی که همه حواسم به برنامه ها بود اصلا متوجه نشدم که یه عالمه عکس از من گرفته! فردای اون روز از خونه که امدم بیرون دختر همسایه امد و یه روزنامه داد دستم گفت این عکس شماست؟؟!!!

وای خیلی جالب بود عکس من کنار همین هم خونه خوشگلم که دیدینش کنار همدیگه نصف صفحه رو گرفته بود!! البته بماند که این عکس رفت توی پرونده دانشجوییم در کنسول که نفهمیدم خطای من چی بوده که باید عکسم بره لای پرونده ولی کلی معروف شدم دیگه!

ولی امسال قصد نداشتم که برم چرا؟

چونکه از اینجا تا دانشگاه خیلی دوره و کارتهای ورودی رو باید میرفتیم از دانشگاه میگرفتیم و من وقت نکردم که این همه راه رو برم و کارت نداشتم! بنابراین گفتم که نمیرم! ولی دیگه بچه ها اصرار کردن و خلاصه امروز راضی شدم که برم ولی کارت نداشتم!یکی از بچه ها گفت ما هم پارسال بدون کارت رفتیم بیا احتمالا میتونی بیای تو! منم یک ریسک گنده کردم و این همه راه رو رفتم تا اونجا! جلوی در گفتن نمیشه فقط از این کارت سبزها! گفتم اخه جا گذاشتم! گفت دانشجوی کدوم کالج هستی؟ گفتم نظام! گفت کارت دانشجویی؟ منم نشون دادم! بعد گفت باشه برو تو! داخل هم که مراسم بود اول کمی سخنرانی که سرکنسولگر ایران هم یه سخنرانی کوتاه ولی خیلی زیبا داشتن!

بعدش هم یه پسر سومالیایی رفت بالا و یه اواز به زبون خودشون خوند که هم زبونشون زشت بود هم اهنگ و هم اواز!!!

بعد از این هم یه گروه از پسرهای سومالیایی رفتن بالا یکیشون اواز میخوند و بقیه میرقصیدن!! بازم این قابل تحمل تر بود ازشون فیلم گرفتم.

بعد از همه این مراسمها همه همکلاسیهای خارجی من امدن و گفتن بیا همه با هم عکس بگیریم کلی گشتیم و یک نفر رو پیدا کردیم که عکس بگیره! امده دوربین رو کجکی گرفته دستش میگه چیکار کنم حالا؟ یکی از بچه ها رفت جلو و بهش گفت این دکمه رو فشار بده و اینجوری صاف هم بگیرش! با یه لحنی گفت اوکی که گفتم الان یه عکس توپ ازمون میگیره! وقتی رفتم دوربین رو ازش بگیرم نگاه کردم دیدم قشنگ دو نفر از کادر بیرون هستن! گفتیم اقا یکی دیگه! گفت اوکی اوکی! بعد این بار 3 نفر از کادر بیرون بودن! دیگه کلی داد زدم اخرش گفت اوکی اوکی ! دوباره رفته واستاده بازم نشد گفتم اقا مرسی برو یکی دیگه رو پیدا میکنیم !

بعد دومی امده هی دکمه دوربین رو فشار میده میگه گرفتم میگم اقا این دوربین دیجیتال است باید در دو مرحله فشار بدی میگه اوکی اوکی! بعد دوباره یکمی لمسش میکرد میگفت گرفت میگفتم اقا نگرفت تورو به خدا اون انگشت رو فشار بده! اخرش هم نفهمید به یکی از پسرها گفتم لطفا برو به این یاد بده !

هیچی اینم اخرش یاد نگرفت و خسته شد و رفت یکی از بچه ها یکی از دوستاش رو صدا زد گفت بیا از ما عکس بگیر این یکی عینکی بود! بعد امده هی دنبال سوراخ چشمی میگرده هی رفتم بهش نشون میدم که اینجوری از دور نگاه کن به تصویر و عکس رو بگیر میگه اوکی ! بعد که سر جام می ایستادم دوربین رو میچسبوند به شیشه عینکش میگفت اخه من هیچی نمیبینم که

خلاصه که خستتون نکنم نزدیکه 15 تا عکس 4 نفر مختلف ازمون گرفتن تا اخرش یکیش درست شد خیر سرشون همه خارجی بودن اگه هندی بودن نمیدونم میخواستن چه کنن! اییقدر هوار کشیدم امروز که دیگه..........

بعد از گرفتن عکسها هم پلیس امد و با ضرب کتک و باطوم انداختمون بیرون!!! ( اخه از بس که معطل کرده بودیم که یه عکاس درست بیاد عکس بگیره همه چراغها رو خاموش کرده بودن و همه رفته بودن بیرون و فقط ما مونده بودیم پلیسه هم عصبانی شد)

بعد هم مجبور شدیم یه عالمه راه رو پیاده بیایم که از دانشگاه خارج شیم تا اتو پیدا کنیم که حسابی دردسر بود و با اون خستگی خیلی سخت بود ولی خوب اخرش پیدا شد دیگه!

اهان شام رو هم نگفتم

شام به علت شیوع انفولانزای مرغی اصلا مرغ نداشت فقط انواع برنج و انواع گوشت با نون بود که خوب خوردیم دیگه ولی بعضی از ایرانیها خیلی غر زدن که تند است و بد مزه است و غذاش بد است و ..............

ولی به نظر من خوب بود چندتا غذای سبزی خواری هم داشت که یکیش گل کلم سرخ شده بود که همه بدشون امد ولی من کلی خوشم امد البته همه برا این بدشون امد که اولش قیافه اش شبیه مرغ بود همه به بهانه مرغ برداشتن ولی گل کلم بود  و همه ضایع شدن !

یه دسر هم بود که کرم کارامل رو با مربای همون میوه که شربتش رو توی فالوده میریزن قاطی کرده بودن بازم من خوشم امد ولی یکی از دخترها میگفت مزه میوه گندیده میده! چی بگم؟!

اینم چندتا عکس! البته حواسم نبود که اختصاصا برای وبلاگ عکس بگیرم حالا این اولی عکس رئیس قسمت دانشجویان خارجی است در حال سخنرانی ( بالا سرش هم نوشته مهمانی در خانه و اسم دانشگاهمون رو هم نوشته! ) دو تای بعدیش هم ۳ تا از دوستانم هستن!

 این دو تا پایینی ها موقعی که خوابگاه بودم هم خوابگاهیم بودن و یک سال بود ندیده بودمشون اسمهاشون هم رنو و جوتیکا است! هردو اهل فیجی هستن.

اینم همکلاسی و همکارم است. اسمش نورس است و اهل یمن.

 بعد نوشت :الان داشتم عکسها رو نگاه میکردم دیدم تازه یکی از عکسهایی که دیگه دیدیم همه توش هستیم همه از چشم به بالامون توی کادر نیست !!!!

خلاصه که خیلی تعریف کردن و من هم هوس کردم که برم ببینم چیه

بعد به یکی دیگه از بچه ها گفتم و با هم رفتیم اونجا مرده جلوی خودمون فالوده رو درست کرد اول توی لیوان مایعی مثل شربت البالو ریخت بعد هم روش کمی شیر ریخت و بعد هم تکه های یخ و تخم شربتی اخر سر هم کمی خامه با چندتا بادام هندی روش گذاشت و داد بهمون

درسته که با فالوده خودمون خیلی فرق داشت ولی بازهم به همون خوشمزگی بود مخصوصا که اینجا الان هوا حسابی گرم شده و اون فالوده خنک حسابی بهمون چسبید جالب بود که توی این دو سال تا حالا کشفش نکرده بودیم.

اینجا یه نوشیدنی دیگه دارن به نام لاسی که این رو قبلا خورده بودیم برای درست کردن لاسی اول یکمی دوغ رو توی لیوان میریزن بعد از همون شربت شبیه البالو یکمی روش میریزن و بعد هم کمی خامه! مزه ترش و شیرین با هم ببینید چی میشه! ما که اصلا خوشمون نیمد!

این لاسی رو که گفتم یاد یه ماجرایی افتادم

اون موقع ها که اصفهان دانشجو بودیم چندتا از بچه ها گفتن که تا حالا دوغ گوشفیل خوردین؟؟؟ !!

اخه اصفهانی ها هم مزه ترش و شیرین قاطی رو خیلی دوست دارن مثل خورشت ماست که هم خیلی معروف و هم غذای گرونی در اصفهان است وهمشون هم خیلی دوست دارن!

خلاصه که این دوستامون من و همخونه ام رو بردن دروازه دولت اصفهان و بهمون دوغ گوشفیل دادن

دوغش محشر بود خیلی خوشمزه بود گوشفیلاش هم خوشمزه بود ولی با هم دیگه؟؟؟!!وای اصلا دوست ندارم اخه من نمیفهمم ادم چجوری میتونه مزه ترش و شیرین رو با هم بخوره!!

اهان اینو یادم رفت بگم که من خودم اصلا و نسبا اصفهانی هستم ولی نه دوغ گوشفیل دوست دارم نه خورشت ماست!

حرفهای امروزم رو با یه اتفاق که امروز توی شرکت افتاد شروع میکنم به نظرم نکته جالبی امد که با شما هم درمیون بزارم

امروز جلسه مهمی داشتیم مدیر کل شرکت داشت حرف میزد وسط حرفهاش یهو گفت اگه که سعی نکنید 3 برابر سرعتتون پیشرفت کنید یکی دیگه میاد و جای شما رو میگیره !

همه سر تکون دادن و بعد هم رئیس حرفهاش رو ادامه داد! بعد از اینکه حرفهاش تموم شد یکی از همکارها گفت میخواستم یه چیزی بگم اونم اینکه ما نمیخواهیم که با 3 برابر سرعتمون حرکت کنیم که مبادا کسی جامون رو بگیره بلکه میخواهیم با 6 برابر سرعت حرکت کنیم که علاوه بر اینکه کسی جامون رو نگیره خودمون هم بریم و جای کسی که بالاتر از ما است رو بگیریم!

به نظرم نکته جالبی امد که بگم!

 ** با خوندن نظراتتون توي پست قبلي تصميم گرفتم که امسال به جز اينکه سفره هفت سين ميندازم تازه سبزه هم بزارم

 بعد امروز قصد نوشتن مطلب جدید ندارم فقط چندتا نکته رو میگم و بعد هم جواب سوالاتی که پرسیده بودید :

 1- اول ممنون از اینهمه نظرات خوبتون و این همه لطفتون وقتی که نظراتتون رو دیدم شوکه شدم واقعا مرسی! و هم اینکه مرسی که جواب سوالم رو درباره اسباب کشی دادید! راستش با این همه نظر مخالف دیگه حسابی از اسباب کشی پشیمون شدم! دیگه اگه بیان بهم پول هم بدن عمرا از جام تکون نمیخورم!

 2-  دیروز که مطلب مندی رو گذاشته بودم اکثرا نوشته بودید که دیده بودید ولی اسمش رو نمیدونستید و الان یاد گرفتید برای اینکه تلفظش رو هم درست یاد بگیرید گفتم انگلیسیش رو هم بگم  که  mehndi  است.

 3- نگار جون نه من زیاد از این چیزهای تزئینی  خوشم نمیاد نمیدونم چرا! برای دیگران دوست دارم که ببینم ولی خودم استفاده نمیکنم!

 4- ارام جان عکس از خودم نیست عکسی هم از دست خودم داشتم که خیلی خیلی قشنگ بود یعنی اون طرحی که دختره برام کشیده بود خیلی زیبا بود ولی خوب دوست نداشتم بذارم

 5- ایرسا جان درباره قیمت ساری پرسیده بودی اینجا ساری از 2500 تومان شروع میشه و تا 1 میلیون تومان بالا میره! بستگی داره که چقدر روش کار شده باشه و جنسش چی باشه ولی پارسال دوستم یه ساری خیلی زیبا و کار شده خرید  80  هزار تومان .

 6- شری جان اگه دوست داری همه سوالاتت رو برام میل کن من با کمال میل جواب میدم درباره قیمت روپیه هم اوایل سال 20 تومن بود الان به 22 تومن رسیده و جواب اون سوالت درباره اون معبد رو هم سعی میکنم تا چند روز اینده بدم درباره بقیه سوالات هم اگه میشه برام میل بزن و این سوالات رو هم تکرار کن بهت جواب میدم.

 ** غزاله جان درباره عيد نوروز و زرتشتيان پرسيده بودي درباره زرتشتيان مقيم نميدونم ولي چندتا دوست زرتشتي دارم که از ايران امدن خوب اونا هم مثل ما مراسم دارن! اطلاع خاصي در اين مورد ندارم شرمنده

 ** پي براه عزيزم راستش ماهي رو يادمون رفت بزاريم سر سفره و شب که برگشتم خونه ديدم ماهي روي ميزم جا مونده!! شرمنده و ممنون از توجهت

اول از همه از همه دوستان ممنون که این همه به من لطف دارن دیگه اینقدر لطف ها زیاد شده که نمیتونم مثل قبل یک به یک سر بزنم و تشکر کنم امیدوارم که همه موفق باشید.

بعد قرار بود که در باره تحصیلات در اینجا براتون بگم خوب اول از خودم شروع میکنم که چی شد امدم اینجا بهمن ماه سال ۸۲ بود و من دانشجوی ترم سوم رشته کامپیوتر در یکی از دانشگاههای ایران بودم  که خبر رسید که در روزنامه اعلام کردن که سفارت هند برای دانشجوی بورسیه ثبت نام میکنه من هم رفتم فرم رو پر کردم و همه مدارکی که لازم داشتند رو تهیه کردم و تحویل دادم  بعد از یک هفته باید برای مصاحبه به زبان انگلیسی میرفتم روز مصاحبه بهم گفتن که کلا از ایران حداکثر ۵ نفر (در همه مقاطع) رو قبول خواهند کرد و تا به حال هم نزدیک ۳۰۰ نفر ثبت نام کردند و شانس زیادی برای قبولی نیست و در صورت قبولی نتیجه حداکثر تا اردیبهشت به ما اعلام میشه گذشت تا اردیبهشت ۸۳ هم تمام شد و خبری نشد و من هم مطمئن شدم که قبول نشدم  تا تیر رسید و من دیگه اصلا موضوع هند رو فراموش کرده بودم! اواخر تیرماه بود ( یک روز دوشنبه !!) خبر دادن که بعله شما قبول شدید و اگر تا همین جمعه خودتون رو به هند معرفی نکنید بورسیه شما باطل میشه!!!  خلاصه که فقط ۳ روز وقت داشتم تا همه وسایل رو جمع کنم و هند باشم!! بابام زنگ زد و بعد از صحبت زیاد قبول کردن که من یک هفته دیر تر برم ماجرای سفرم رو هم که قبلا نوشته بودم. این شد که ما امدیم حیدر اباد شهر رو من انتخاب نکرده بودم و خودشون برام دانشگاه و شهر رو انتخاب کرده بودن و من مجبور بودم که فقط قبول کنم  و گویی که نحوه انتخاب دانشجویان بورسیه به این صورت است که مدارک رو به دانشگاههای مختلفی که قرار داد دارن میفرستن هر دانشگاهی که به اون فرد پذیرش داد برای همونجا بورسیه میشه ولی اول هم خودشون در مرکز مدارکی که نمرات بهتر در دیپلم دارن رو جدا میکنن و فقط بعضی از مدارک رو برای گرفتن پذیرش به دانشگاهها میفرستند اینطور که شنیدم هم سال ۸۳ خبری از اگهی در روزنامه و فرستادن دانشجوی بورسیه از ایران نبوده امسال همه کسانی که اومدن از کنیا و خلاصه کشورهای افریقایی بودن و ایرانی نداشتیم نمیدونم که امسال چی این اگهی رو میدن یا نه؟!

ولی در مورد تحصیل بگم که حیدر اباد خوبیهایی نسبت به بقیه شهرها داره و البته بدیهایی هم داره در مورد استاندارد تحصیلی دانشگاهای خیلی خوبی اینجا هست که متاسفانه تا سال ۸۳ مورد قبول وزارت علوم نبودند و حالا فکر میکنم شده باشن ولی نمیدونم که کدوم دانشگاها! ولی دانشگاه ما هم بد نیست ولی نه بهتر از هیج کدوم از دانشگاههای ایران! فکر میکنم که دانشگاههای پونا کیفیت بهتری داشته باشند چون بالاخره شهر دانشجویی است ولی حسنی که حیدر اباد داره اینه که قیمتها نسبت به پونا شنیدم که کمتر است چون که هنوز دانشجوهای زیادی اینجا نیستند.و همینطور هم وجود کنسولگری اینجا مزیتی برای دانشجوها است که واقعا کمک بزرگی برای ما هستند همین ۲ ماه پیش یه مشکل خیلی بزرگ برای من پیش امده بود که اگه کمکای واقعا شبانه روزی کنسول گردی نبود من الان معلوم نبود کجا باشم!!! خداییش خیلی کمک کردن! از طرف دیگه در پونا همونطور که همه دوستان گفتن به خاطر وجود دانشجویان ایرانی همه جور رستوران ایرانی و ... هست که ما اینجا بی بهره هستیم!

سیستم اموزشی اینجا با ایران متفاوت است اینجا از ۱۷ سالگی وارد دانشگاه میشن و رشته هایی مثل    BSC  و  BCOM رشته های ۳ ساله هستند ولی رشته های engineering  رشته هایی هستند که ۴ سال طول میکشن و معماری ۵ ساله است اکثر خارجی ها اینجا رشته  BSC computer رو انتخاب میکنن  که هم ۳ ساله است و هم نسبت به بقیه ارزون تره

خرج زندگی هم بستگی به نحوه زندگی داره اجاره یک خونه معمولی میتونه بین ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ روپیه باشه که معادل ۶۰ تا ۱۰۰ هزار تومان میشه و هزینه زندگی  (جدا از اجاره خانه ) ماهیانه برای من  حدود ۴۰۰۰ روپیه است یعنی حدود  ۸۰ هزار تومان ولی خوب هم کسانی رو میشناسم که کلا با اجاره خونشون ماهی ۵۰۰۰ روپیه بیشتر خرج نمیکنن و هم کسانی که کلا ماهیانه نزدیکه ۱۵۰۰۰ روپیه و بیشتر خرج میکنن بستگی داره! کلا هم خیلی چیزها رو میشه با قیمت خیلی کمتری نسبت به ایران خرید .

دیگه نمیدونم چی بگم  سوال بپرسید من جواب سوالاتون رو میدم ولی اینجوری سخته  

من همین مقدار فعلا گفتم اگر که سوال دیگه ای داشتید حتما جواب میدم

پی نوشت :

یه سوال هم اقای قهوه چی پرسیده بود که ایا غذا خوردن با دست روی مرکز سیری در مغز تاثیر میذاره یا نه؟ که من فکر میکنم که خیلی تاثیر داره چون به نظر میاد هندیها سیری نا پذیر هستند سه وعده در روز برنج میخورن و هر وعده ۲ برابر یک وعده یک ایرانی!! خوب احتمالا این همون تاثیر غذا خوردن با دست است!!  

جانسون:

بهترینها و زیباترینها در جهان نه دیده می شود و نه حتی لمس میشود، آنها تنها باید در دل دیده و لمس کرد 

اینجا حیدر اباد است! همون جایی که نادر شاه اومد و کوه نور رو ازش برد اینو میدونستید؟؟

حالا میگم براتون! اینجا یه ارگ هست به نام گل کونتا فورت (فورت به معنی ارگ) برای رسیدن به این ارگ باید ۱۱ کیلومتر از شهر خارج شد  اول که وارد میشیم چندین و چند تا پله رو باید بالا بریم تا به قسمت مرکزی قلعه برسیم توی این قسمت یه الاچیق هست با یه حوض.  بالای این حوض یه سوراخ گرد است راهنمامون گفت اینجا همون جایی است که کوه نور قرار داشته همون الماس بي نظير که با وزن ۱۰۵ قیراط به رنگ سفید که الان  روی تاج ملکه انگلستان قرار دارد.که در دوره قاجار به عنوان هدیه به انگلیسیها داده شده که آنها بد از کمی تغیرات بر رویه تراش  آن را بر روی تاج ملکه نصب کردند

يکي از خصوصياتي که اين ارگ داره اينه که اگه در اين قسمت مرکزي زير اون الاچيق کسي بايسته  و صحبت کنه  صدا به بالاي ارگ ميرسه و اين راهي براي انتقال پيام در زمان قديم در اين ارگ بوده.

 الان در اين قسمت ارگ هر شب از ساعت ۷ عصر مراسم رقص نور برپا ميشه که من هنوز نتونستم اون مراسم  رو ببينم ولي اينقدر ازش تعريف ميکنن که حتما بايد يه بار ساعت ۷ به بعد برم تا بتونم اون رو ببينم! اگه رفتم براتون عکسهاش رو ميذارم

وقتي که از قسمت مرکزيه ارگ بگذريم تعداد زيادي پله هست که بايد بريم بالا اگه درست يادم باشه ۱۶۰ تا و نه پله هاي معمولي هر کدوم به اندازه دو تا پله!! بعد از رفتن ۲۰  تا ديگه براي کسي نفس نمونده بود 

ولي به نظرم به بالا رفتنش ميارزيد چيزي که اون بالا ديديم واقعا قشنگ بود يه سمت  منظره اي از کل شهر حيدر اباد و يه سمت ديگه منظره اي از جنگلهاي اطراف درختان بلند و کوه ها

 وقتي به بالا ترين نقطه ارگ رسيديم راهنما دو تا ساختمان خيلي خيلي دور رو به ما نشون داد و گفت :   پادشاه (به نام کاکاتیا) عادت داشته که بياد اينجا بشينه و روي سقف اون دو تا ساختمون مراسم رقص براش اجرا  بشه!! اگه راست باشه که پادشاه ديوونه بوده چون خود ساختمونها  رو نميشد ديد چه برسه يه سري ادم روي اون ساختمونها!! نميدونم شايدم راسته ! چي بگم؟؟

يه بار ديگه جدا گانه رفتم و يکي از اون ساختمانها رو ديدم اونم خيلي زيبا بود منظره شهر ديگه از اونجا پيدا نيست ولي به جاش یه دریاچه کوچیک ولی قشنگ  رو میشه از اون بالا دید و معماريه زيبايي هم  داره اینم عکس اون دریاچه

الان اطراف اون ساختمان رو يه هتل بسيار بزرگ و زيبا زدن که امسال اداره توريست حيدراباد همه خارجي ها رو به صرف شام به اين هتل دعوت کرده بود شب باور نکردني بود واقعا به همه خوش گذشت البته به جز قسمت شام که اصلا خوش نگذشت بقيه خيلي عالي بود اگر گذرتون به هند افتاد حتما حیدر اباد رو هم ببینید جاهای قشنگی داره

فکر میکنم کمتر ایرانی باشه که کامل و درست در باره وانیل بدونه من که خودم اولین باری که وانیل واقعی رو دیدم خیلی تعجب کردم.

هند مرکز اصلی پرورش وانیل نیست ولی بعضی از مناطق مثل کوییمباتور برای کشت وانیل مناسب هستند

دو هفته ای که در پولاچی ( نزدیک کوییمباتور) بودم مهمون خونه  کسانی بودم که توی منطقه یک مزرعه وانیل داشتن و اولین مزرعه وانیل منطقه متعلق به اونها بود .

اونها پشت خونشون رو یه قسمتی از مزرعه کرده بودن که خیلی بزرگ نبود ولی پر از درخت وانیل بود و به من گفتن که این مزرعه اصلی ما نیست و یک روز من رو با خودشون به مزرعه بردن مزرعه وانیل واقعا بزرگ بود بعد از اینکه 1 ساعت در مزرعه پیاده رفتیم و همه جا رو دیدیم دیگه حسابی خسته شده بودیم و تازه به انتهای مزرعه رسیده بودیم و همون راه رو هم باید بر میگشتیم که خودشون زنگ زدن به موبایل راننده که ماشین رو بیار ته مزرعه و با ماشین برگشتیم!

این عکس از درختهای وانیل است که البته چون تقریبا مثل بوته هستند باید به یک درخت دیگه گره زده بشن که توی این مزرعه اونها رو به درختهای نارگیل با استفاده از کابلهای خیلی کلفتی گره زدن.  یعنی مزرعه اونها هم نارگیل داره و هم وانیل در ضمن اینم بگم که منطقه پولاچی هند معروفترین نارگیل ها رو داره و توی تمام هند معروف و گرون هم هست نارگیل هاش....

میوه درخت وانیل شبیه لوبیا سبز است 

به هر شاخه یک دسته لوبیای وانیل اویزون میشه که باید سر موقع ( اوایل ماه مهر ) چیده بشن بعد این وانیلها رو توی افتاب میذارن تا خشک بشن اولین مرحله اینه که به مدت 1 ماه اونا رو هر روز صبح در افتاب روی پارچه های سیاه که افتاب رو به خودش جذب کنهرپهن میکنن تا عصر بعد عصر که میشه اونها رو توی جعبه های چوبی به صورت فشرده قرار میدن و در یک محل گرم نگه میدارن تا صبح بعد از یک ماه این لوبیا های سبز به صورت زیر در میان ( توی این عکس در حال چیدن وانیل ها در افتاب هستند)

بعد از این مرحله  به مدت 2 ماه دیگه اون رو به روشهای دیگه ای خشک میکنن تا کاملا سفت و سیاه بشه

داخل این لوبیا ها یک ماده سیاه رنگ وجود داره یه ماده پودر مانند که نباید از لوبیا خارج بشه برای همین خشک کردن لوبیا ها بسیار سخته چون اگه یکی از لوبیا ها باز بشه و ماده داخلش خارج شه دیگه بلا استفاده است

اون ماده سیاه رنگ داخل همونی است که ما به عنوان وانیل سفید رنگ استفاده میکنیم!!!

این لوبیا های سیاه شده رو به کارخانه جات بیسکوییت سازی یا تهیه وانیل میفروشن که بنا به استفاده خود کارخونه داخل کارخونه مراحل دیگه ای روشون انجام میشه تا قابل استفاده بشه.

اینم از وانیل.

اهان راستی اون روز که داشتیم توی مزرعه قدم میزدیم یهو یکی از همراهان با تعجب گفت اونجا رو ببینید نگاه که کردیم دیدیم لا به لای برگها یه قارچ هست که دورش یه تور شبکه ای خیلی ناز داره هیچ کس قبلا همچین چیزی ندیده بود تور نارنجی رنگه دورش کاملا دورش رو پوشونده بود و خیلی زیباش کرده بود منم یه عکس ازش گرفتم:

اول شیر رو بجوشونید و شکر رو همون جوری که در حال گرم شدن است توش حل کنید وقتی که شیر جوش اومد مقداری چایی توی شیر بریزید و هم زمان اون رو از روی شعله بردارید و با استفاده از صافی اون رو توی استکانها بریزید و بعد هم نوش جون!

 البته مقدار شکر و چایی رو خودتون باید دستتون بیاد  ولی اینجا معمولا چایی شیر رو کمی شیرین تر از چایی معمولی درست میکنن

اینم یه دسته گل ناز تقدیم به همتون:

دوست دارید بدونید چقدر تمیزه؟؟ بهتون میگم

کالج ما ۳ تا در داره  از هر دری که خارج شیم و ۱۰ قدم به سمت بالا حرکت کنیم به یه دستشویی خیابونی رو باز میرسیم که خوب تصور کنید دستشویی باشه و در و هیچی هم نداشته باشه خودش چی میشه بماند..... ولی نکته اینجاست که اگه فقط ۵ قدم از این دستشویی ها دور بشیم کسانی  دیده میشن که حتی به خودشون زحمت نمیدن ۵ قدم پایینتر برن تا به دستشویی مذکور برسن !! واقعا یکی از مهمترین چیزهایی که هنوز برام اینجا قابل هضم نیست همینه!!!

از این که بگذرم براتون از سگهای ولگرد بگم که همه جا در اطراف شما در حال قدم زدن هستند که خوب این اونقدرها هم مهم نیست هر کسی بالاخره بهشون عادت میکنه.

نکته بعدی در باره خوکها است که در باغچه ها و خرابه ها زندگی میکنن تا جایی که یادم میاد همیشه توی نقاشیها و کتابها خوکها رو صورتی دیدم ولی تنها چیزی که اینجا ندیدم همون خوک صورتی است چون همه قهوه ای وسیاه هستند اینم عکس :

نکته بعدی که خیلی هم جالبه در باره کارگران زحمت کش شهرداری هند است که اکثرا هم خانم هستند همه هم با ساری! کارگران شهرداری از ساعت ۱۲ شب کارشون رو شروع میکنن و تمام اشغالها و گرد و خاک داخل خیابون رو توی باغچه های  دو طرف خیابون میریزن( که غالبا هم سطح خود خیابان هستند) بعد خیابان تمیز میشه ولی بعد از چند ساعت تمام چیزهایی که داخل باغچه ها ریخته شده بود در اثر وزش باد وسط خیابان هستند تا شب ساعت ۱۲  بشه و دوباره به سمت باغچه جارو بشن! اینم از سیستم مدرن شهرداری!!

نمیدونم در باره چایخانه ها چیزی شنیدید یا نه؟؟ خوب تا جایی که ما شنیدیم چایی در این چای خانه های بسیار تمیز هند ۳ روپیه معادل ۶۰ تومان است که توی یک استکان کوچک و البته بسیار تمیز( مثل بقیه چیزها) سرو میشه حالا همین یه استکان چایی رو میدونید چه جوری میخورن؟؟ دو نفر میان یه استکان چایی سفارش میدن بعد تا برسه سر میز مقداری از چایی داخل نعلبکی تمیزتر از استکان ریخته شده که این چایی رو داخل استکان برمیگردانند و بعد ۱ استکان چایی رو دو نفره با هم میخورن!!! این دیگه خداییش عجیبه نگید نه!!

ولی چایی هاشون خوشمزه است اولا که همیشه چایی شیر میخورن که من وقتی ایران بودم به هیچ وجه حاضر نبودم حتی امتحانش کنم ولی اینجا واقعا خوشمزه درست میکنن من همیشه میرم خونه صاحبخونه حتما دخترش برام درست میکنه و خیلی هم خوشمزه ... خودم هر کاری کردم به اون خوشمزگی نشد نمیدونم چه کار میکنن.

ایندفعه حرفهای بدی زدم نه؟؟ معذرت میخوام اگر که ناراحت شدید شرمنده دلم حسابی پر بود امروز خیلی تو شهر اینور اون ور رفتم و یکمی توی حرفهام تاثیر منفی داشت ببخشید دیگه

دفعه بعد به جاش کلی حرفهای خوب براتون بگم

منتظر باشید

همه هم سر تا پا سیاه من که اینجا با روسری رنگی میرم تو محله مسلمونها هرکی از بغلم رد میشه استغفرالله میگه گاهی هم پسرهای جوون میگن : only black .

کلا هندیها زیاد نظر خوبی نسبت به مسلمونهاشون ندارن میگن عقب مونده و کثیف هستند توی اتوبوس نمیشه کنار زنهای مسلمون ایستاد چون بوی بدی میدن که اثر همون لباسهای سیاهی است که توی این گرمای اینجا مپوشن! اکثر دخترهای مسلمون هم فقط تا کلاس ۱۰ اجازه دارن درس بخونن بعد که دیپلم گرفتن باید شوهر کنن ! هیچ وقت هم حق ندارن رو بنده و اون بورکا رو کنار بذارن میگن امنیت است در حالیکه الان به من ثابت شده کمترین امنیت رو دخترهای مسلمون هند دارن در ادامه میگم براتون که چجوری به این نتیجه رسیدم.

یه اعتقادی که دارن اینه که مسلمونها فقط باید تو خیابون که امنیت کمه حجاب داشته باشن و وقتی که مردهای قریبه میان خونشون حجاب ندارن چون میگن توی خونه پدر و برادرمون هست و امنیت داریم  و حجاب فقط برای خیابان است البته این مردها هستند که این رو میگن وگرنه کمتر زن مسلمونی رو دیدم که از پوشیدن بورکا راضی باشه همه میگن وای اگه بورکا تن نکنم که شوهرم من رو میکشه .

خوب هندیها وقتی وضعیت مسلمونهای اینجا رو میبینن فکر میکنن ایران هم همه جاش دیگه همینجوره تازه بدتر چون دیگه همه هم مسلمون هستند ! فکر میکنن اگه بیان ایران همه جا بوی بد زنها میاد همه جا کثیف و بد است و همه عقب مونده هستند و طرز فکر خیلی بدی نسبت به ما ایرانی ها دارن که من اصلا راضی نیستم.

یه چیز جالبی که در مورد مسلمونهای اینجا شنیدم اینه که میگن دخترها با همون بورکا با دوست پسرهاشون میرن دیسکو بعد وارد که میشن بورکا رو در میارن و زیرش دامن های کوتاه و تاپهایی پوشیدن که هندو ها هم نمیپوشن!!!

اهان یه چیز دیگه هم اینکه مردهای مسلمون اینجا اگه از دست زنشون عصبانی بشن و پشت سر هم ۳ بار بگن طلاق طلاق طلاق معنی اش اینه که اون زن رو طلاق داده و دیگه اون زن باید بساطش رو جمع کنه بره خونه باباش پس باید مواظب باشن شوهرشون اینقدر عصبانی نشه!!

پارسال عروسی یکی از دوستهای مسلمونم بود روز نامزدی ما را دعوت کردن دیدیم دختر تنها نشست یه سری مراسم براش اجرا کردن بعد فرستادنش تو اتاق و پسر اومد گفتیم چرا عروس رفت تو اتاق؟ چپ چپ نگاهمون کردن و گفتن عروس و دوماد حق ندارن هم رو ببینن این عروس تا حالا دوماد رو ندیده گفتم ولی امروز نامزدیشونه گفتن باشه به هر حال! گفتم تا کی؟ گفتن تا روز عروسی ۲ هفته دیگه!!! گفتم ولی اگه از ظاهر هم خوششون نیاد چی؟ گفتن دست خودشونه مگه؟ ما براشون انتخاب میکنیم!!

روز عروسی هم رفتم بازهم حق نداشتن هم رو ببینن عروس تو زنونه بود و داماد تو مردونه بعد که میرفتن خونه برا اولین بار هم رو میدیدن !

واقعا جای تاسف داره واقعا نمیدونم چی بگم....

چیزهای زیاد دیگه ای هم دیدم که دیگه نگم بهتره.......

فقط اینم بگم که به هر حال هر جایی استثنا هست اینجا هم من با مسلمونهایی اشنا شدم که واقعا طرز  فکرهای زیبا و خوبی داشتن و خیلی با بقیه چیزهایی که دیدم فرق داشته ولی این ها کم هستند ولی هستند!

گفتم اینجوری که نمیشه سخته گفت هند دیگه یاد میگیری ولی اول امتحان باید یه کادر بزرگ دور هر صفحه از دفترچه بکشی خوب این باعث میشه که صفحه یکمی کوچیک بشه. اون موقع زیاد حرفش رو جدی نگرفتم. یه روز سر کلاس انگلیسی معلم گفت که یک نامه بنویسیم من از همه زودتر تموم کردم و نامه حدود نیم صفحه شد وقتی به بغل دستیم نگاه کردم تا همون موقع ۱ صفحه نوشته بود و داشت به صفحه دوم میرفت با یه نگاه اطراف متوجه شدم که همه به همین شکل دارن مینویسن!! از بغل دستیم پرسیدم : چرا اینقدر طولانیش میکنی این یه نامه ساده است چه خبره؟ گفت دارم طولانی نوشتن رو تمرین میکنم!! گفتم برای چی؟ گفت برای امتحان که باید طولانی بنویسیم وگرنه که نمره نمیدن از الان باید تمرین کنم گفتم یعنی میخوای چند صفحه بشه نامه؟ گفت ۳ یا ۴ !!!! منم شروع کردم تمرین اخه اصلا نمیخواستم درسی رو بیافتم!!

روز اولین امتحان سر جلسه دیدم که بعله یه دفترچه بهمون دادن که ۲۰ تا برگه داره خوب فکر کنید ۸ تا سوال هر کدوم هم بخوای ۳ صفحه بنویسی ۲۰ برگه کم هم هست منم نشستم همه برگه ها را کادر بندی کردم و شروع کردم به جواب دادن سعی کردم تا جایی که میتونم حروف رو بزرگ بنویسم که جای بیشتری بگیره و تا جایی که میتونم توضیح بدم وقتی تمام شد دیدم ۵ برگه اضافه اوردم و هندی ها دارن برگه اضافه میگیرن

البته این روند همچنان ادامه داره هیچ وقت نتونستم اونقدر بنویسم که برگه اضافه بگیرم.....

ما هرچی یادمون میاد معلم هامون میگفتن خلاصه و مفید جواب بدین اینجا نمیدونم چی میگن طولانی و مفصل ......

یه روز تو کالج یه انگشتر دستم بود که خیلی هم دوسش دارم یکی از بچه ها اومد جلو و ازم پرسید جنس انگشترت چیه؟ گفتم نقره گفت چند خریدی؟ منم از اونجایی که میدونستم ته این مکالمه به کجا خواهد رسید یه قیمت خیلی بالا رو گفتم خیلی بالاتر از اونی که واقعا بود یهو چشماش گرد شد گفت ااا چه زیاد میدیش مال من باشه؟! فکر کردم شاید باید قیمت بیشتری رو میگفتم فایده نداشت بازم چیزی که انتظارش رو داشتم رو پرسید گفتم شرمنده خودم خیلی دوستش دارم نمیتونم گفت چرا؟ خوب بده دیگه! گفتم خوب نمیشه دوستش دارم

مگه ول میکرد؟؟

بعد از اون دیگه دستم نکردمش حالا هر وقت میبیندم میگه اا چرا دستت نیست؟ اگه دوستش نداری بیار بدش به من!! از دست این هندیها!!!

 **باغبان (امیتا باچان)

 ****کل هو نا هو ( شاهرخ خان)

***ویر زارا ( شاهرخ خان)

****سلام ناماسته

گفتم که میخوام امروز در باره اگرا براتون بگم
اگرا همون شهریه که تاج محل توش قرار داره که باز هم چند ساعتی با ماشین رفتیم تا بهش رسیدیم
وقتی رسیدیم به در ورودی تاج محل چیزی شبیه اونی که تو عکسها دیده بودیم وجود نداشت گفتیم پس کو؟؟ گفتن پشت این دیوارهاست بلیط بخرید و برید تو رفتیم دمه باجه گفت نفری 700 روپیه !!! یعنی معادل 14000 تومن !!! تازه این مال 4 سال پیش است الان که حتما گرونش کردن!! تازه برای دوربین های همراهمون هم باید جدا گونه پول میدادیم!! یکی از همراها گفت بیخیال نریم گرونه بابا چه خبره عکسشو میبینیم ولی نمیشد که ادم تا هند بیاد تا اگرا بیاد تاج محل رو نبینه؟؟ وارد که شدم نفسم بند اومد چه بزرگ و با شکوه بود! راستش هوا بارونی بود یه نم نم بارونی میبارید و ما هم باید کفشها را در می اوردیم ( ورود به مکان مقدس) برای همین مجبور شدیم پاچه های شلوارامون رو بالا بزنیم و تو بارون با پای برهنه قدم بزنیم روی اون سنگهای سفید نمیدونید چه حسی داشت هوای ابری نم نم بارون و همه جا سفید خلاصه دلمون راضی نمیشد که وارد خود ساختمون بشیم
وقتی وارد شدیم راهنما گفت چراغ قوه دارین؟ گفتیم نه! گفت اگه میخواین اعجاز تاج محل رو ببینین یه چراغ قوه لازمه 100 روپیه بدین براتون بیارم اگه به جای 4 سال پیش الان اونجا بودم میگفتم اای هندی های دزد! اخه شده تکه کلاممون هی فکر میکنن ما خارجی هستیم میخوان سرمون کلاه بزارن نمیدونن که ما ایرانی هستیم نه خارجی!!
خلاصه چراغ قوه رو اورد و گفت اینجا از انواع مختلف سنگها درست شده مرمر و .... حالا چه جوری میشه تشخیص داد که کدوم مرمر است؟ چراغ قوه رو میچسبونید به سنگ اگه دیگه نور چراغ دیده نشد اون سنگ مرمر است ولی اگه نور رو از خودش عبور بده و نور دیده بشه مرمر نیست خیلی جالب بود روی یه عالمه از سنگها امتحانش کردیم و کلی خوشمون اومده بود.
بعد از اون ازش خواستیم که در باره تاریخچه تاج محل برامون بگه گفت که پادشاه اون زمان (شاه جهان ) عاشق دختر پادشاه ایران که اسمش ممتاز بوده میشه و ازش خواستگاری میکنه و دختر جواب رد میده بعد از چندین بار خواستگاری دختر میگه من 2 تا شرط دارم اگه قبول کردی زنت میشم
1-هیچ وقت بعد از من زن دیگه ای نگیری( هوو نمیخوام)
2-برای محل دفن من یه محل بزرگ و زیبا بسازی
پادشاه هم قبول میکنه و ازدواج میکنن و شروع میکنه به ساختن محلی برای ممتاز که اسمش میشه ممتاز محل ! و بعدا به تاج محل تبدیل میشه بعد از مرگ ممتاز اون رو توی تاج محل دفن میکنن و پادشاه تصمیم میگیره یکی مثل تاج محل برای خودش نزدیک به اون بسازه ولی به رنگ سیاه که هنوز ساختن پایه هاش تموم نشده بوده که میمیره و نصفه میمونه و خودش رو هم کناره ممتاز دفن میکنن و ساختمان نیمه ساخته اون رو میشه از ایوان تاج محل دید واقعا که حیف شده..
وقتی که توی ایوان تاج محل بایستیم میشه 4 تا ساختمون رو در 4 طرفه اون دید که 2 به 2 شبیه هم هستن و قرمز رنگ هستن و منظره زیبایی رو در اطراف اون بوجود اوردن ولی یادم نیست که گفت اینا چین!! شرمنده !!
اهان راستی من اولین سنجابهای زندگیم رو توی تاج محل دیدم توی حیاطش 4 تا سنجاب داشتن بازی میکردن.

اینم یه عکس از تاج محل

یادم افتاد که بوق زدن هندی ها را نگفتم براتون.

همون روزی که داشتیم میرفتیم به سمت جیپور نزدیکی های شهر که رسیدیم جاده خیلی خلوت بود در واقع اصلا ماشینی توی جاده نبود فقط خیلی دور کنار جاده میدیدم که یه ماشین پارک شده!

 راننده ماشینی که ما توش بودیم هم طبق عادت بد هندی ها در بوق زدن!! از 100 متر قبل از رسیدن به اون ماشین  شروع کرد به بوق زدن تا وقتی که از کنارش رد شد جالبیش اینجا بود که اصلا کسی توی اون ماشین نبود که بخواد صدای بوق رو بشنوه!!واقعا نفهمیدم فلسفه اون بوق زدن چی بود ؟

هیچ وقت یادم نمی ره که از دست اون راننده و بوقهاش تو اون سفر چی کشیدیم دیگه همه صداشون در اومده بود ولی خوب چه میشد کرد؟

امروز گفتم اول از همه از اونجایی که جهانگرد مسافر زحمت کشیده و وبلاگ من رو توی وبلاگش معرفی کرده ازش تشکر کنم و وبلاگ ایشون رو هم به شما معرفی کنم.

این لینگ وبلاگ : جهانگرد مسافر

جهانگرد مسافر در وبلاگش در باره همه سفرهایی که به نقاط دیدنی کرده مینویسه که الان قسمت هند رو تموم کرده و باید منتظر سفرنامه کلاردشت ایشون باشیم پس سر بزنید و سفر نامه های جذاب ایشون رو بخونید.

یه وبلاگ رو هم توی وبلاگ جهانگرد دیدم که گفتم اون رو هم اینجا بذارم مال میترا خانم همشهری خودمونه که مطالب جالبی در باره سفرشون به هند نوشتن.

لینک : گیج منگولی

حتما سر بزنید

تصمیم گرفتم به جز مطالب مربوط به هند از این به بعد از کالجم از دوستام و از شهر حیدر اباد هم بگم.

روز اول که با ترانه و عباس اومدیم. هم دیگه رو نمیشناختیم ولی یه نقطه مشترک داشتیم هر ۳ بورسیه دولت هند بودیم!! تو فرودگاه ترانه رو دیدم و تو هواپیما کنار هم نشستیم

نشسته بودم که اسمم رو تو بلند گو صدا کردن و گفتن بیا ته هواپیما. رفتمو عباس رو اونجا دیدم که تا بمبئی و بعد هم حیدر اباد هر سه با هم بودیم. 

این شروع سفرم بود .

وقتی رسیدیم ماشین اومد دنبالمون و بردنمون تو یه خوابگاه گفتن طبقه اول پسرا طبقه دوم دخترا ولی چون طبقه دوم جا نیست شما دو تا دختر هم پایین باشین اولش یه کمی ترسیدیم رفتیم تو اتاق و حسابی قفلش کردیم بعد دیدیم نه بیرون بهتره تو که پر از سوسک و مارمولکه!!! هیچی اون شب رو هر جوری بود صبح کردیم گفتیم فردا میریم دفتر بورسیه شکایت میکنیم ولی فرداش شنبه و بعدشم یکشنبه بود!!! هند تعطیل!!! واقعا یادم نیست ۳ روز اونجا چه جوری موندیم ولی بعد از ۳ روز به خوابگاهای اصلی مون رفتیم و حسابی تنها شدم. خوابگاه ترانه و عباس نزدیکه ۱ ساعت از من فاصله داشت دیگه اصلا باهاشون تماسی نداشتم اون ۲ هفته هم تو اون خوابگاه گذشت خوابگاهی که تمیز بود ولی اتاقاش با پرده از هم جدا میشدن و اصلا مستقل نبود و بین یه عالمه دختر از کشورهای مختلف با فرهنگ ها و لهجه های مختلف.

 تا اینکه با جولیت که هم خوابگاهیم بود خونه گرفتیم یه جا نزدیکه کالج اخه هم کالجیم هم بود ولی یه سال بالاتر. یه هم خونه افریقایی دیگه اخرشه نه ؟!!

این جوری شد که یواش یواش هند موندم یواش یواش زبون هندی یاد گرفتم و دیگه شدم یه شایای جدید.