قسمت اول:

مهاجرت به کانادا

1- مراحل کار ما شاید به درد کسی نخوره چون ما در سیستم قدیمی مهاجرت اقدام کردیم و الان یه مقدار تغییرات کرده ولی به طور کلی مهاجرت کانادا سه نوع داره: 

Skill worker که بر اساس میزان تحصیلات اقدام میکنن

Family که یکی از افراد خانواده که مقیم اینجا است برای شخص اقدام میکنه و همه هزینه های اون شخص را تا 3 سال میپذیره و بعد به اون شخص ویزا میدن

سرمایه گذاری: که یه مبلغی که از درخواست کننده خواسته میشه باید به عنوان سرمایه اولیه در یکی از بانکهای اینجا گذاشته بشه و بعد ویزا بگیرن. البته من در مورد این مدل زیاد اطلاعات ندارم و شاید اشتباه بگم چون ما از روش اول اقدام کردیم.

2- برای اقدام برای مهاجرت میتونید خودتون از طریق سایت مهاجرت کانادا اقدام کنید و یا از وکیلهای مطمئنی که در ایران یا کانادا هستن کمک بگیرین. اونها هزینه ای میگیرن و در عوض همه کارها و پیگیریها رو بجای شما انجام میدن.

3- بعد از اینکه پروسه شما توسط سفارت کانادا انجام شد دو حالت داره یا برای مصاحبه دعوت میشید و یا بدون مصاحبه براتون فرمهای مدیکال میاد. اگر مصاحبه دعوت بشید بعد از مصاحبه در صورتیکه قبول بشید براتون فرمهای مدیکال رو میفرستن. باید معاینات و آزمایشات پزشکی رو انجام بدین و فرمهای مدیکال توسط پزشکتون براشون فرستاده میشه و بعد از حدود 1 یا 2 ماه ویزاتون میاد. از روزی که برگه های مدیکال رو دریافت کنید 1 سال وقت دارین که وارد خاک کانادا بشید.

قسمت دوم:

تحصیل در کانادا:

1- برای تحصیل در اینجا اول از همه باید از یه دانشگاه پذیرش گرفت. برای پذیرش گرفتن میتونید چندتا از دانشگاهها رو بر اساس شهرشون ، رتبه اشون و رشته هاشون انتخاب کنید و فرم آنلاین اونها رو پر کنید و توی پروسه قرار بگیرید. ازتون میخوان یک سری مدرک بفرستید اونها رو میفرستید و منتظر این میشید که خبر بدن پذیرش میدن یا نه؟ بعد از گرفتن پذیرش همراه با برگه پذیرش و یه سری مدارک مالی که سفارت لازم داره باید برین سفارت تا ویزا بگیرید. شرمنده که بیشتر از این اطلاعات ندارم چون مرحله ویزا گرفتن رو انجام ندادم.

2- من دانشگاه SFU پذیرش گرفتم. کلا جهت اطلاع بگم که من خیلی درباره دو تا دانشگاه خوب ونکوور تحقیق کردم UBC و SFU این دو تا دانشگاه هر دو خیلی خوب هستن از نظر رنک دانشگاه UBC در دنیا 35 ام است ولی SFU توی 100 تای اول نیست. ولی این رنک بندی چون خیلی فاکتورهای مختلفی داره نباید اول آدم رو گول بزنه! من خیلی تحقیق کردم و فهمیدم یکی از مهمترین مسائل درباره UBC اینه که خیلی خیلی خیلی بزرگه و محوطه و خوابگاه و ساختمان زیاد داره و یکی هم اینکه خیلی رشته های مختلف داره به همین خاطر رنکش بالاست . در حالیکه دانشگاه SFU زوم کرده روی رشته های مهندسی و فنی برای همین توی این رشته ها خیلی قویتر از UBC است. و اکثر کانادایی هایی که میخوان رشته های فنی بخونن این دانشگاه رو ترجیح میدن. هرچند که ایرانی ها اکثرا دوست دارن برن UBC.

3-  اینجا معمولا اگر نمره ها خوب باشه حتما پذیرش میدن و کاری به دانشگاه فارغ التحصیلی لیسانس ندارن ( دانشگاه آزاد رو هم میدن ) ولی مسئله ای که هست اینه که بعد از دادن پذیرش ممکنه بگن که شما برای ورود به فوق لیسانس یا دکترا آماده نیستین و باید یه تعداد واحد ( مثلا یک یا دو ترم ) درس بخونید بعد وارد مرحله بعدی بشید ( همین کاری که من الان میکنم )

بیشتر برای اینکه بورسیه بگیرین دانشگاه قبلی مهم است. اونم فقط بورسیه قبل از ورود به دانشگاه ( یه نوع بورسیه هم هست که بعد از ورود و از ترم 2 به بعد میشه گرفت که اون دیگه کاری به دانشگاه ندارن )

4 - هزینه دانشگاه کاملا توی هر دانشگاهی که انتخاب کنید مشخصه و توی سایتشون میتونید پیدا کنید. برای دانشگاه SFU و برای من که پرمننت رزیدنت هستم هر واحد درسی حدود 150 دلار است یعنی یه درس 3 واحدی تقریبا 450 دلار در میاد. البته با هزینه های جانبی منظورم است. من این ترم تا حالا تونستم 7 واحد بردارم و تا حالا شهریه ام شده 1500 دلار. البته این مقدار شامل هزینه های دیگه ای هم هست مثلا کارت اتوبوس که 130 دلار است. یا بیمه اجباری دانشگاه که 210 دلار است و .... برای دانشجوی بین المللی این مقدار تقریبا 3 برابر میشه. البته اینجا برای تحصیلات خیلی کمک میکنن. مثلا وام میدن که من تونستم برای این ترمم 2000 دلار وام بگیرم ( البته اگر بتونم واحدهام رو به 9 برسونم بهم تعلق میگیره ) و بخاطر کارهای مختلفی که هرکسی ممکنه انجام بده میتونه از بورسیه های مختلف استفاده کنه.

5- من دوستی ندارم که از دانشگاه آزاد اینجا پذیرش گرفته باشه! چون کلا دوستی ندارم! از اینطرف اونطرف هم هرچی شنیدم بیشتر بقیه دانشگاهها بودن. یا کسانی بودن که از لیسانس اینجا بودن و ایران اصلا دانشگاه نرفتن. ولی اینو میدونم که اینجا هیچی نشد نداره! نهایتش اینه که باید یک سری دروس اضافه خونده بشه! به هر حال یه راهی برای آدم باز میکنن تا به خواسته اش برسه.

شرایط بورسیه دانشگاه ها با هم متفاوت است ولی همه چیز کاملا توی وبسایتشون نوشته شده. میتونید راحت پیدا کنید. در هر دانشگاهی به قسمت Financial Aid and Awards که برید اطلاعات بورسیه ها رو نوشته.

قسمت سوم:

زندگی در ونکوور

1-  هزینه خونه بستگی به شهرش داره مثلا توی داون تاون یه خونه یه خوابه توی یه برج ماهی 1500 دلار اجاره است. توی کوکوئتلام فقط چندتا برج داریم که توی اونها خونه های دو خوابه ماهی 1100 دلار است ولی خونه های ویلایی مثلا یه 5 خوابه 1800 دلار در ماه و خونه ما که 3 خوابه است ( ولی کوچیکه ) 1350 دلار در ماه. البته خونه ما مبله است و هزینه آب و برق و .. توسط صاحبخونه داده میشه.

2- شهر ونکوور در واقع جزیی از گریت ونکوور است. گریت ونکوور خودش شامل 6-7 تا شهر مختلف است.

نورث ونکوور، وست ونکوور، ونکوور، ریچموند، کوکوئیتلام، پورت کوکوئیتلام، پورت مودی، برنابی، سوری

چهار تای اول غربترین شهرهای گریت ونکوور هستن و به سمت شرق که حرکت کنیم به 5 تای بعدی میرسیم. خونه ها هرچی از خود ونکوور دورتر بشن ارزونتر میشنیعنی 4 تای اول خونه هاشون گرونتر هستن. و کلا یکی از گرونترین مناطق منطقه UBC است که اطراف این دانشگاه قرار داره.

3- با شرمندگی ما چون اینجا اومدیم خونه پسردایی مادرم، هیچگونه خونه ، مهمانسرا یا هتلی سراغ ندارم

قسمت چهارم:

پس از ورود:

1- بعد از رسیدن به فرودگاه ونکوور باید از جمعیت جدا شده و وارد راهروی مخصوص تازه واردین بشین. در انتهای راهرو به میز اطلاعات مراجعه میکنید و بعد از اینکه یه عالمه اطلاعات و کتابچه بهتون داد و چندتا امضا ازتون گرفت یه شماره میده که باید توی نوبت بایستید.

وقتی نوبتتون شد مامور گمرگ چندتا سوال ازتون میکنه و آدرس محل اقامتتون رو میگیره که کارتهای اقامت دایمتون به این آدرس پست میشه ( بعد از 6 هفته )

همونجا برگه Landing شما رو توی پاسپورتهاتون منگنه میکنه که تا قبل از گرفتن کارت اقامت دائم این برگه مدرک Land شدن شما است که باید همیشه همراه پاسپورت همراهتون باشه.

2- بعد از رسیدن اول از همه باید به یکی از مراکز Service Canada مراجعه کنید و علاوه بر گرفتن شماره SIN

فرمهای مورد نیاز دیگه رو هم دریافت کنید.

آدرسی که به دفتر Service Canada  میدین برای فرستادن کارت SIN  استفاده میشه و این کارت بعد از 7 روز براتون ارسال میشه. ولی شماره SIN شما همونجا بهتون داده میشه که میتونید ازش استفاده کنید.

دو تا از فرمهای مهمی که باید بگیرین اینهاست:

* فرم Chil benefit

اگر فرزند زیر 18 سال دارین این فرم رو دریافت کنید و بعد از پر کردن فرم همراه با کپی پاسپورت فرزندتون به آدرسی که زیر فرم نوشته شده پست کنید. اگر دیر پست کنید اشکال نداره چون پولی که به حسابتون ریخته میشه از روزی که وارد کانادا شدین حساب میشه.

* فرم Medical

این فرم برای بیمه درمانی است که در بریتیش کلمبیا اجباری است ولی مجانی نیست.

این بیمه از سه ماه پس از ورودتون شروع میشه ولی ممکنه کارت بیمه رو زودتر دریافت کنید.

توجه کنید که سه ماه کاری به روز ورود نداره! یعنی اگر 1 یا 10 یا 30 جون وارد شده باشید به هر حال از اول سپتامبر بیمه خواهید بود.

در این سه ماه میتونید خودتون رو به صورت خصوصی بیمه کنید چون اگر اتفاقی خدای نکرده بیوفته هزینه زیادی براتون داره! ولی انتخاب با خودتون است و میتونید هم سه ماه از خودتون مواظبت کنید!

هزینه این بیمه ماهانه توسط شما پرداخت میشه ولی بعد از یک سال که اینجا باشین بر اساس مقدار در آمدتون میتونین از کمک دولت استفاده کنید. دولت بر اساس این جدول کمک مالی برای پرداخت بیمه میکنه:

http://www.health.gov.bc.ca/msp/infoben/premium.html#assistance

سایت اصلی بیمه درمانی بریتیش کلمبیا:

http://www.health.gov.bc.ca/insurance/index.html

توجه:

* فرزندان زیر 18 سال میتونن همراه با پدرشون بیمه بشن 

* فرزندان بین 18 تا 24 سال در صورتی میتونن همراه با پدرشون بیمه بشن که مشغول به تحصیل باشن

* فرزندان بالای 24 سال باید خودشون جداگانه اقدام کنن

3- حساب بانکی کار بعدی است که باید انجام بشه. دو تا از بزرگترین بانکهای کانادا بانک رویال و تی دی هستن که توی هرکدوم میتونید حساب باز کنید. امکان خیلی جدیدی که بانک تی دی برای مهاجرین و تازه واردین قرار داده اینه که بدون بلاک کردن پول به شما کردیت کارت میده. یعنی تا سقف 1000 دلار میتونید کردیت کارت بگیرین بدون اینکه هیچ پولی از پیش بزارید تو حساب کردیت کارتتون که خیلی امکان مهمی است. در ضمن کردیت کارت خیلی خیلی مهمه و سریع بگیرین چون بدون اون خیلی جاها نمیتونید خرید کنین! مثلا بهتون سیم کارت دائم نمیفروشن! ( تازه با کردیت کارت 50 دلار پیش از ما گرفتن که بعد از یک سال بهمون پس میدن )

4- گواهینامه:

برای گرفتن گواهینامه اول باید به یکی از مراکز ICBC مراجعه کنید و کتاب آیین نامه رو به صورت مجانی دریافت کنید ( به زبان فاسی هم موجود است )

بعد از اینکه کتاب آیین نامه رو خوندین باید امتحان آیین نامه بدین و بعد برای امتحان شهر وقت قبلی بگیرین. در روز امتحان آیین نامه ، گواهینامه ایران شما ازتون گرفته میشه و یه گواهینامه موقت بهتون داده میشه تا وقتی که امتحان شهر رو بدین! اگر سالهای زیادی از گرفتن گواهینامه ایرانتون گذشته باشه و امتحان شهر رو با موفقیت بدین گواهینامه کامل بهتون داده میشه ( فکر میکنم شماره 7 باشه )

ولی اگر یکی دو سال بیشتر نیست که گواهینامه گرفتین باید امتحان Novice بدین که گواهینامه شماره 5 یا Novice داده میشه و بعد از دو سال دوباره باید برین امتحان بدین.

برای اینکه برای امتحان شهر آماده بشین خوندن آیین نامه و دانش رانندگی اصلا کافی نیست و باید حداقل یک یا دو جلسه یه معلم بگیرین ( جلسه ای 40 دلار تقریبا هزینه کلاس است ) خیلی از ایرانیها اینجا آموزش میدن که خوبه چون به فارسی توضیح میدن.

امتحان آیین نامه هم کامپیوتری است که میتونید زبانتون رو انتخاب کنید که اگر فارسی باشه امکان شیفت به انگلیسی هم هست ( هرجا ترجمه یه سوال رو متوجه نشدین میتونین انگلیسی اون رو بخونین )

ترجمه ایرانی گواهینامه ایرانی شما اینجا مورد قبول نیست و باید توسط مترجم ICBC ترجمه بشه در نتیجه اگر گواهینامه بین المللی دارین لازم نیست گواهینامه اتون رو ترجمه کنین. ولی اگر نه حداقل ترجمه کنین ( هرچند که نیازی نیست ولی اگر پلیسی ازتون گواهینامه بخواد نمیتونه گواهینامه فارسی شما رو بخونه و دردسر میشه )